Lis 04
2013

Rzeźbiarstwo początku XX wieku

art nouveauArt. Nouveau innymi słowy sztuka nowa, która narodziła się pod koniec XIX wielu, trwała, widoczna w rzeźbie i malarstwie do pierwszej dekady wieku XX-tego. Jednak jej wpływ miał duży wpływ na nowoczesną sztukę, a dziś bardzo często widoczna jest w dziełach młodych malarzy i rzeźbiarzy.

Secesja, bo tak nazwano sztukę nową  to w rzeźbie miękkość kształtów, zwartość bryły i faliste jej ukształtowanie. Mistrzem w tym stylu był belgijski artysta Georges Minne („Klęczący chłopiec”), ale i u Augusta Rodina ( „Katedra”), również można dopatrzyć się wpływu secesji. Na polskim art nouveaugruncie prym w tym gatunku wiódł Stanisław Wyspiański, artysta bardzo płodny i wszechstronny. Jednak typową rzeźbą secesyjną zajmował się Wacław Szymanowski, twórca pomnika Chopina z 1904 roku, a także Bolesław Biegas i Konstanty Laseczka.

Artyści secesyjni zachwycali się tym, co pochodzi od natury, co różnorodne, naturalnie piękne. Często fascynowała ich erotyka. Styl ten był wyjątkowo ozdobny, dekoracyjny.

W rzeźbie postacie ludzkie przedstawiano, jako nienaturalnie wydłużone, smukłe i szczupłe. Unikano ostrych kantów, które przełamywano, zaokrąglano. łagodzono linie proste, formując łagodne łuki. Dążono do kompilacji, czyli do jednoczenia różnych gałęzi sztuki. Integrowano w jedno osiągnięcia malarstwa, architektury i rzeźby, w celu zatarcie granic między nimi. W ten sposób starano się zatrze granice również pomiędzy użytkowością a sztuką, a codziennym czynnościom miało przydać pięknego charakteru. Secesja nie trwała długo i można powiedzieć, że była jedynie epizode, ale ów bardzo wyraźnie odcisnął się na ścieżce dalszego rozwoju sztuki. Art. Nouveau sprzeciwiał się neoklasycyzmowi, negował wszystko co monumentalne, klasyczne, patetyczne, ciężkie w formie. Secesja z pewnością była podwaliną modernizmu widocznego w późniejszej rzeźbie i architekturze.

This entry was posted in Higieniczny. Bookmark the permalink.

Comments are closed.